O sarmatskim Srbima

Pogledaj prethodnu temu Pogledaj sledeću temu Ići dole

O sarmatskim Srbima

Počalji od MustraBecka taj Sub Jul 11, 2009 5:08 am

O Srbima koji su naselili predele iza Kaspijskog mora i tu osnovali državu Serbanija, Bošković u svojoj “Istoriji sveta” kaže: “Herodot slovenska plemena između Dona i Dnjepra naziva drugim imenima a Ptolomej ih naziva Antima, Venetima ili Srbima, kao ograncima sarmatskog naroda”. Rus Ilovejski smatra da su to sve bili Srbi. A u vezi iranskih Skita istorijski je uvrđeno da su oni u te sarmatske krajeve provalili 300 godina pre Hrista. Kako je Herodot živeo 450. godina pre Hrista otuda je logično što je Srbe nazivao Skitima. Prokopije iz Cezarije pisao je pre četrnaest vekova da su između Kaspijskog i Azovskog mora živeli Huno-Sibiri. Dokazano je da su Hune potisli Kinezi i u tim zemljama osvojili srpske kraljevine, te Srbe naterali da se odatle sele zajedno sa Hunima na zapad Evrope. Prokopije o Hunima piše kao o praocima Mađara. Joan Tomka Saski piše da je u zemlji između Kavkaza i Dona bila zemlja Serbanija, u kojoj su se posle hiljadugodišnjeg kretanja nastanili Srbi, na svom putu iz Indije. Ti Srbi zvali su se još i Brđanima, a njihov prvi starešina zvao se Gospodin i često je pod svojom kontrolom imao više stotina hiljada konjanika. Rimsko-grčki istoričar Strabon pisao je 70. godine pre n.e.: “U zapadnoj Aziji žive Srbi Brđani. Oblak, car Srba, poslao je kralju Farnaku dvadeset hiljada konjanika, a Gospodin, vladar Brđana, poslao mu je dvesta hiljada”. Strabon kaže da su se ti isti Srbi nalazili na tom prostoru preko 400 godina, sve dok ih Huni nisu proterali u Evropu. Grčki istoričar Teofan piše: “Prve godine vladanja cara Justinijana (520. godine n.e) sto hiljada Huna-Sabira preselilo se pod vođstvom udovice njihovog vođe Rimljanima i nastanilo na Balkanskom poluostrvu”. O ovoj seobi pisao je i Šafarik, navodeći da su Srbi iza sebe ostavili reku Serpu, koja utiče u Volgu u moskovskoj guberniji sreza Serbuhov. Reka Serpa i danas teče kroz zemlju Kozaka, a na zapadnoj strani Kaspijskog mora postoji i danas predeo zvan Serbanija, sa gradićem Berđanska. Tamo je 1890-tih godina živeo Marko Đurašković, kome je car Aleksandar Treći poklonio imanje za stečene zasluge, a njegov brat Filip služio je kao telohranitelj Kralja Nikole.
avatar
MustraBecka

Ženski
Datum upisa : 11.12.2008

Nazad na vrh Ići dole

Re: O sarmatskim Srbima

Počalji od MustraBecka taj Sub Jul 11, 2009 5:09 am

Treća grana Srba, koja se na svom putu od Indije selila uz granice Kine, zaustavila se u današnjem Sibiru. Sačuvani su podaci o njihovim vladaocima Banu Janči, Ranku, Cicanu, koje su zapisali Kinezi u svojoj hronici. U Kineskoj hronici pisalo je o caru Tanči, koji je imao pet sinova, koji nakon očeve smrti izdele zemlju i time je potpuno oslabe. Kinezi su o caru Tanči pisali legende. Dokaz da su Srbi živeli sa Kinezima vidi se iz nekih reči u kineskom jeziku koje su istovetne sa srpskim. Takve su: madri - mudri; knig - knjiga; slon - slon; raj - raj itd. Ova grupa Srba, koja ostavi ime Sirbiriji (Sibiriji) preko Urala usmerila se dalje ka Evropi. Ali i pre njihovog dolaska Srbi su se već bili nastanili u predelima oko Baltičkog mora.
Kako navodi Sima Lukin-Lazić, veći narodi Evrope svoja porekla su vezivali za legende. Tako su Grke stvorili njihovi Bogovi na Olimpu, dok su Rimljani nastali od Romula, koga je othranila vučica. Srbi su, međutim, morali prepešačiti Aziju i Evropu i vekovno se boriti za opstanak. Na putu od Kine, preko Sibira, do Evrope, za čega im je trebalo desetine vekova, pali su pod ropstvo Huna. U svakom od tih ratova gotovo su bivali prepolovljeni. Srbima iz Sibirije pridružili su se Srbi iz Serbanije, pa su se seleći se na zapad jedni naselili oko reka Volge, Dona, Dnjepra i Dnjestra, dok su drugi zaposeli
današnje oblasti Poljske i Galicije. Ta grupa Srba osnovala je tamošnju državu Belu Srbiju ili Bojku. Procene su da su se ta naseljavanja zbila 1.600 do 1.300 godina pre Hristovog rođenja. Bela Srbija zauzimala je prostore između Karpata i Visle. Oni koji su živeli po hrbatima, između Karpata i današnje Češke, nazvaše se Hrvati (od reči hrbati) i kasnije osnovaše svoju državu Belu Hrvatsku, ali i dalje zadržaše običaje i jezik srpski. Rajić je pisao: “ Srbi se naseliše iznad Crnoga mora u Sarmaciji evropskoj i nastavahu u Velikoj Srbiji”. I danas se severni sarmatski Srbi zovu Beli (Belorusi). Po grčkom istoričaru Halkokondilu, Tribali (Ilirski Srbi) su došli u ove krajeve iza Dunava, današnjih predela Rusije, kraja koji se zove Sarmacija i to su ostaci srpskog ogranka koje se iselilo u Ilirik. I danas u Galiciji živi malorusko pleme koje sebe naziva Bojki, isto kako su Srbi sebe zvali dok su živeli u Beloj Srbiji. Valtazar Bogišić za maloruse tvrdi da su najsličniji Srbima. On kaže da u taj narod spadaju slavni donski i zaporoški Kozaci. A za dokaz navodi pesmu “Devojka Ružici”, koja je toliko istovetna na srpskom i ukrajinskom da je oba naroda potpuno mogu razumeti na oba jezika.
Treći ogranak Srba, seleći se na zapad i sever Evrope otisao je najdalje, duž Baltičkog mora i reke Labe, gde su pre 3.300 godina osnovali Baltičku Srbiju, koja je dopirala čak do Danske. Ona plemena koja su tada zaposela današnju Češku i Nemačku osnovala su Veliku Srbiju. Stvorena je pre oko 2.700 godina. Ti Srbi prvi su se sukobili sa Germanima i dali im ime Nemci. Ti Srbi, opkoljeni sa svih strana, tokom vremena, iščezli su gotovo sasvim izuzev maloga dela u Saksonskoj oblasti i to su Lužički Srbi, koji su i do danas sačuvali svoj jezik i ime u Istočnoj Nemačkoj. Pre asimilacije Srbi su živeli u Pruskoj (Hanover i Brandenburg, tada Branibor). Rački je pisao da su pre Nemaca tu živeli Polabski Srbi: Ljutići, Ratari i Moračani.
avatar
MustraBecka

Ženski
Datum upisa : 11.12.2008

Nazad na vrh Ići dole

Re: O sarmatskim Srbima

Počalji od MustraBecka taj Sub Jul 11, 2009 5:10 am

Maretić i Rački, oba Hrvata, navode Srbe Rujance koji su pod pritiskom Nemaca najpre iselili u Makedoniju, a odatle ih je car Justinijan prebacio u Malu Aziju. Ovi Rujanci, baltički polabski Srbi, bili su ugledan narod i imali su hram boga Svetovida u gradu Arkoni, imali su svoga cara i utvrđene gradove. Nemci su ih zvali Ljutice, kao hrabre i žestoke. Rimskogalski pisac Vibius Sekvester navodi da su u njegovo doba, pre više od petnaest vekova, svi polabski Sloveni nazivali sebe Serbeti. U hronici sačuvanoj u Minhenu citira se da su Srbi bili tako veliko carstvo da su od njih postali svi slovenski narodi. Rački i Maretić se slažu o postanku slovenskih imena tek u šestom veku nove ere. A Rimljani i Grci su još preko dve hiljade godina na Baltičkom moru našli narode Vende ili Srbe. Srpski istoričar Miloš Milojević kaže: “Grupa Srba koja je od kitajske imperije došla preko Sibira u Evropu nastanila se u današnjoj Nemačkoj, Francuskoj, Holandiji, a deo čak prešao u Englesku, gde su iščezli među anglosaksoncima, ostavivši mnoga imena reka, sela i gradova čisto srpskog jezičkog porekla”. Nađeni su tragovi da su Srbi doprli čak do Švedske, o čemu svedoči zvanična titula švedskog kralja, u to vreme je bio zajednički kralj švedski, norveški i vendski. Rus Gilferding i Nemac Helmhold pišu da su Srbi u Baltičkoj Srbiji imali svoga cara i to pre više od tri hiljade godina, znači trinaest vekova pre Hristovog rođenja. Šafarik ukazuje na poreklo sadašnjih Srba iz Velike Srbije (Sebrani spisi I-43), gde katolički biskup Dubrava kaže: “Srbi osvojiše Gornju i Donju Lužicu i uzeše ime Lužičani”. Rajić opisuje borbe najsevernijih i najzapadnijih Srba sa Saksoncima, gde Saksoncima ubise 53.000 vojnika, a u drugom ratu ubiše danskog kralja. Proslavljeni srpski vojskovođa bio je Zvjezdodrag, a zatim Beoslav, koji je ratovao sa Francuzima. Ti Srbi ratovali su i sa Karlom Velikim i unistili im 32.000 vojnika. Iza toga, boriše se opet
sa Dancima, gde pogibe kralj Danske i pobediše Srbi u Jitlandu. Tada dođe do razdora među Srbima, što ih je koštalo opstanka kao i uvek. Jedni Srbi pomagali su Franke, a drugi Saksonce i Dance. Kada su 772. godine Srbi ratovali zajedno sa Karlom Velikim protiv Saksonaca, Srbi Ljutići prodrli su u Bodrićke krajeve i opljačkali ih. Karlo Veliki sa vojskom Srba Bodrića 789. godine pod vođstvom kneza Vučana pređe Labu u zemlju Ljutića, sve popali i opustoši i prisili vojvodu Ljutića na pokornost. Posle kneza Vučana dođe knez Draško, a zatim knez Slavomir, koji su svi bili verni Karlu Velikom. Godine 808. Ljutići udare na Bodriće i popale im zemlju, a 812. Karlo Veliki zajedno sa Bodrićima opet pokori Ljutiće. Tokom tih dugih borbi nepotrebno su svi iskrvarili, da bi 30 godina kasnije, 840. godine složili Ljutiće i Bodriće da zajedno udare na Ludovika i nanesu mu velike gubitke. Te borbe Srba i Saksonaca nastavljane su 927., pa 937., 955. i 1000. godine, nepotrebno se međusobno unistavajući. Ratovi su nastavljani sve do kraja 12. veka, dok konačno Nemci ne nastaniše srpske opustošene zemlje i preživelo stanovništvo germanizovaše. Za istoriju ostade samo malo ostrvo Lužičkih Srba kao uspomena na stare vekove i slave. Nemac dr. A. Hefner, povodom serije “Traganje za korenima Srba” piše o potonulom gradu Vineti, kao nekada najvećem gradu Evrope, koji je bio ponos lepote i naziva ga “Atlantidom severa” i “Slovenskim Amsterdamom”.
avatar
MustraBecka

Ženski
Datum upisa : 11.12.2008

Nazad na vrh Ići dole

Re: O sarmatskim Srbima

Počalji od MustraBecka taj Sub Jul 11, 2009 5:10 am

I sada ribari nerado bacaju mreže u tom delu Severnoga mora, jer im se čini da iz zelenih dubina dopiru zvuci crkvenih zvona i dečiji plač, sa žagorom ljudi na trgovima. Ceni se da danas živi svega oko 300.000 Lužičkih Srba, a Nemci ih zovu Lužičanima ili Vendima. Oni sami za sebe govore da su Srbi. U Gornjoj Lužici kažu; “Sim Serb - Srbin sam”, a u Donjoj Lužici kažu: “Sam serpski - ja sam srpski”. Imaju čak i svoju himnu “Hišće Serbstvo nezhubljene - srpstvo još nije izgubljeno”.
Smrću poslednjeg kneza Pribislava Srbi su izgubili svoju slobodu 1134. godine. U petnaestom veku varoši su im već postale nemačke, a sela u 18. veku. Tako je nestao jedan dobar narod, koji je tu živeo hiljadupetstotina godina pre Nemaca.
Čehoslovaci dovode svoje prvo postojanje od kralja Sama ili Samka, ili Svevlada, koji je u sedmom veku osnovao Moravsko carstvo. Francuski pisac Fredegar, savremenik Samkov, naziva Samka srpskim kraljem. On u svojoj hronici kaže da je srodnik Samkov, knez Lužičkih Srba, Dervan presao na stranu Svevlada. Od Češkog istoričara Polackog ostao je zapis da se za njihovo ime čulo tek dve stotine godina kasnije, kada su se organizovali kao narod u devetom veku sa moravskim carstvom koje je stvorio njihov vladar Svetopuk.
Razlozi srpske propasti, pored vojničke, su naivnost i dobroćudnost (bolećivost) i hrišćanska vera. Srbi su dozvoljavali Jevrejima i Nemcima useljavanje u njihove krajeve i trgovinu, knezovi su ih primali na svoje dvorove što ih je koštalo asimilacije. Srbi su od svih slovenskih naroda bili najodaniji svojoj veri i svom Bogu Svetovidu. To ukazuje da su Baltički i Balkanski Srbi istog porekla. Srbi su jedini slovenski narod koji veruje u kućne zaštitnike, svece i Krsne slave. Srpska reč Slava potiče od vedskih vremena a označava odavanje nejvećih počasti svecu zaštitniku porodice i ognjišta. Hiljadugodišnji je običaj da Samo Srbi Slavu Slave. A čini se da i to može biti osnov za nastanak reči Sloven.
Dosta je napisano i o poreklu Nemaca od Pruskih Srba, čemu se protive neki istoričari dok drugi to potenciraju. Slavni kancelar Oto Bizmark često je pričao u svom dnevniku da njegova baba nije znala ni jedne nemačke reči vec samo sorabski (srpski). U 17. veku Lajbnic je rekao ruskom caru Petru Velikom: “Naše je poreklo isto, oba smo Sloveni”, a za Lajbnica rektor Velike Srpske škole Nešić kaže: “On je čedo junačkog srpskog naroda, čiji je jedan deo pre 12 vekova ostavio te krajeve i doselio se na Balkan”.
avatar
MustraBecka

Ženski
Datum upisa : 11.12.2008

Nazad na vrh Ići dole

Re: O sarmatskim Srbima

Počalji od Sponsored content


Sponsored content


Nazad na vrh Ići dole

Pogledaj prethodnu temu Pogledaj sledeću temu Nazad na vrh


 
Dozvole ovog foruma:
Ne možete odgovarati na teme u ovom forumu